صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۳۷

ماری است نی که مهره دل بیقرار اوست جاروب سینه‌ها نفس بی‌غبار اوست هر چند کز دو دست شود باز عقده‌ها واکردن گره به یک انگشت، کار اوست در پرده سازهای دگر حرف می‌زنند بی‌پرده حرف عشق سرودن شعار اوست عیش و نشاط و خرمی و عشرت و سرور در زیر سایه علم پایدار اوست جان می‌دهد به نغمه سیراب خلق را آب حیات قطره‌ای از جویبار اوست هر کشتی دلی که به گرداب غم فتاد باد مرادش از نفس بیقرار اوست بی‌برگ و برگ عیش برد عالمی ازو بی‌بار و دوش اهل جهان زیر بار اوست خوشوقت می‌کند به نفس اهل حال را این باغ، تازه رو ز نسیم بهار اوست گلگون باده دارد اگر تازیانه‌ای هنگام سیر و دور، دم شعله بار اوست چاه ذقن که آب شود دل ز دیدنش مهری ز محضر بدن داغدار اوست دارد دم مسیح همانا در آستین زینسان که زنده کردن دلها شعار اوست از دیده غزال رباینده‌تر بود سوراخ‌ها که در بدن زرنگار اوست صائب به هر دلی که خراشی ز درد هست غافل مشو که سکه دارالعیار اوست