صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۳۶

در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشق پیوسته همچو زلف، سرش در کنار اوست موج سراب می‌شمرد سلسبیل را دلداده‌ای که تشنه بوس و کنار اوست پیراهنش قلمرو جولان یوسف است هر پرده دلی که در او خارخار اوست چینی که از جبین نگشاید به زور می غافل مشو که سکه دارالعیار اوست خونابه‌ای که می‌چکد از مو به موی ما بی‌اختیار دیده و دل، از فشار اوست آن پادشاه حسن که منظور صائب است خورشید، صید سلسله مشکبار اوست آن روی لاله رنگ که دل داغدار اوست چشم سهیل، خال لب جویبار اوست رنگی که ریخت در قدح لعل، آفتاب ته جرعه‌ای ز لعل لب آبدار اوست با آن فروغ حسن، جگر گوشه سهیل برگ خزان رسیده‌ای از لاله زار اوست هر شبنمی که هست درین باغ و بوستان گل را بهانه ساخته آیینه دار اوست گردون که نعل اوست در آتش ز آفتاب چون سبزه زیر سنگ ز کوه وقار اوست از دیده نظارگیان می‌برد غبار هر مصحف دلی که به خط غبار اوست