صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۹

گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می‌کند دود تلخ خط چراغ دودمان حسن را چون ورق برگشت، موری شیر را عاجز کند خط به مویی بست دست قهرمان حسن را خواب ما را از طراوت گر چه سنگین کرد خط سیل بی‌زنهار شد خواب گران حسن را می‌ربایندش هوسناکان ز دست یکدگر نرم کرد از بس که خط پشت کمان حسن را این دل سنگین که من زان خط ظالم دیده‌ام نی به ناخن می‌کند شکرستان حسن را حلقه خط می‌گذارد زان عذار آتشین نعل در آتش سمند خوش عنان حسن را گر چه نتوان آتش سوزنده را خس پوش کرد این سیه دل تخته می‌سازد دکان حسن را سخت می‌ترسم که خط سنگدل از گوشمال بر سر رحم آورد نامهربان حسن را گر چه خار از تندخویی‌ها نگهبان گل است خط به غارت داد صائب گلستان حسن را خط مشکین، تبتی شد میهمان حسن را شد خطر راه این سیاهی کاروان حسن را