صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۸۸

دیوانه خموش به عاقل برابرست دریای آرمیده به ساحل برابرست گردی که خیزد از قدم رهروان عشق با سرمه سیاهی منزل برابرست دارد به چهره گوهر ما در محیط عشق گرد یتیمیی که به ساحل برابرست در وصل و هجر، سوختگان گریه می‌کنند از بهر شمع، خلوت و محفل برابرست رحم است بر کسی که نرست است از خودی این قید با هزار سلاسل برابرست دلگیر نیستم که دل از دست داده‌ام دلجویی حبیب به صد دل برابرست در زیر پای سدره و طوبی است مرقدش هر کشته را که جلوه قاتل برابرست می‌رقصی از نشاط می‌ناب، غافلی کاین رقص با تپیدن بسمل برابرست فهم رموز عشق ز ا دراک برترست اینجا شعور عالم و جاهل برابرست دست از طلب مدار که دارد طریق عشق از پا فتادنی که به منزل برابرست آخر به وصل شمع چو پروانه می‌رسد هر دیده را که روشنی دل برابرست در کشوری که عشق گرانمایه، گوهری است در یتیم و آبله دل برابرست صائب ز دل به دیده خونبار صلح کن یک قطره اشک گرم به صد دل برابرست