صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۷۸

تازه است دایم از سیهی داغ عندلیب در گلشنی که زاغ و زغن بی‌نهایت است مشمار سهل رخنه گفتار خویش را کاین رخنه در خرابی تن بی‌نهایت است دست ز کار رفته ز برگ است بیشتر در کشوری که سیب ذقن بی‌نهایت است در غربت است چشم حسودان به زیر خاک این چاه در زمین وطن بی‌نهایت است از مستمع گشوده شود چشمه سخن هر جا سخن کش است، سخن بی‌نهایت است دندان به دل فشار که بر خوان روزگار این لقمه‌های دست و دهن بی‌نهایت است جای دو مغز در ته یک پوست بیش نیست در تنگنای چرخ دو تن بی‌نهایت است صائب سخن پذیر درین روزگار نیست ورنه مرا به سینه سخن بی‌نهایت است زان غنچه لب شکایت من بی‌نهایت است تنگ است وقت، ورنه سخن بی‌نهایت است در سینه گشاده من درد و داغ عشق چون نافه در زمین ختن بی‌نهایت است پرهیز در زمان خط از یار مشکل است در نوبهار، توبه شکن بی‌نهایت است ماه تمام می‌کند ایجاد هاله را تا شمع روشن است لگن بی‌نهایت است چون میوه در تو تا رگ خامی به جای هست گردن مکش، که دار و رسن بی‌نهایت است