صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۷۷

از آه، حسن را خطر بی‌نهایت است خط بر چراغ حسن تو دست حمایت است بیدار از نسیم قیامت نمی‌شود در هر دلی که ناله نی بی‌سرایت است ذرات را به وجد درآورد آفتاب یک زنده دل تمام جهان را کفایت است تشویش دل تمام ز طول امل بود هر فتنه‌ای که هست دین زیر رایت است افسردگی است سنگ ره رهروان عشق گرمی درین طریق، چراغ هدایت است غلطان شود گهر چو صدف دلپذیر نیست از تنگنای چرخ چه جای شکایت است؟ صائب ز خصم سفله شکایت ز عقل نیست ورنه ز چرخ شکوه من بی‌نهایت است