صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۰

سبز می‌گردد روان چون آب از ماندن مرا خضر نتواند به آب زندگی راندن مرا بس که دلسردم ز تار و پود هستی چون کتان می‌تواند پرتو مهتاب سوزاندن مرا دشمنان را دارم از تیغ تغافل سینه چاک چشم خواباندن بود شمشیر خواباندن مرا شمع ماتم را خموشی به ز آب زندگی است دل نمی‌گردد سیاه از دامن افشاندن مرا گر چه بر خورشید من آفاق تنگی می‌کند از سبکروحی توان در ذره گنجاندن مرا داغ دارد مشربم در خوش عنانی موج را هر نسیمی می‌تواند دست پیچاندن مرا لنگر دریای امکان است کوه صبر من عالمی پر شور می‌گردد ز شوراندن مرا چون زمین آرامش عالم به من پیوسته است کوهها را می‌کند بی‌سنگ، لرزاندن مرا عشرت روی زمین از من بود چون صبح عید یک جهان خوشوقت می‌گردد ز خنداندن مرا گر چه از افسردگی‌ها چون چراغ کشته‌ام می‌تواند یک نگاه گرم، گیراندن مرا پرتو خورشید چون خورشید باشد بی‌زوال آتش لعلم، میسر نیست میراندن مرا دستگیری می‌کنم آن را که گیرد دست من چون دعا دارد اثرها زیرلب خواندن مرا در گره از نافه نتوان بست موی مشک را راز عشقم، می‌کند بی‌پرده، پوشاندن مرا هر تهیدستی نیارد ماه کنعان را خرید در ترازو از گرانقدری بود ماندن مرا ای که چون سنگ فلاخن دورم از خود می‌کنی از مروت نیست گرد سر نگرداندن مرا حاصل من منحصر در ترک حاصل گشته است دامن افشانی است صائب دانه افشاندن مرا