صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷

بوی پیراهن دلیل راه شد یعقوب را هست از طالب فزون درد طلب مطلوب را کاه را بال و پر پرواز گردد کهربا نیست در دست اختیاری سالک مجذوب را حسن را از دیده‌های پاک نبود سرکشی می‌کشد آیینه بی‌مانع به بر محبوب را بوته خاری است جنت مو دیدار ترا سیر چشمی می‌کند مکروه هر مرغوب را بی‌قراری می‌شود بال و پر موج خطر نیست جز تسلیم لنگر بحر پر آشوب را دید تا درد گران سنگ من بی‌صبر را شد زبان شکر امواج بلا ایوب را از شکستن می‌شود پوشیده در دل راز عشق پاره کردن می‌کند سربسته این مکتوب را پیش روشن گوهران یک جلوه دارد خار و گل کی کند صائب تمیز آیینه زشت و خوب را؟