صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۳۹

ناز بیماری ازان چشم گرانخواب گرفت جوهر تیغ ازان موی میان تاب گرفت طاق ابروی تو شد زرد ز دود دل من آتش از سینه قندیل به محراب گرفت می‌کند شیشه می‌جلوه فانوس امشب آتش از لعل که یارب به می‌ناب گرفت؟ خنده صبح قیامت نکند بیدارش هر که را حیرت روی تو رگ خواب گرفت نیست در خانه خرابی کسی از ما در پیش گرد ویرانی ما راه به سیلاب گرفت ره به اسرار نهان از دل روشن بردیم دزد خود را دل ما در شب مهتاب گرفت کعبه و بتکده را سنگ نشان می‌گیرد هر که را شوق عنان دل بیتاب گرفت شد ولی نعمت ارباب تجرد صائب هر که در راه طلب ترک خور و خواب گرفت