صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۶۳۸

از هوس گر تو به دنبال هواخواهی رفت زود بی‌برگ ازین دار فنا خواهی رفت کوه تمکین تو چون کاه سبک می‌گردد اگر از هر سخن پوچ ز جا خواهی رفت نیست ممکن دل بیتاب تو آسوده شود تا درین نشأه ندانی که کجا خواهی رفت عمر ده روزه زیادست درین وحشتگاه تا به کی در طلب آب بقا خواهی رفت؟ دل خود آب کن، از هر دو جهان دست بشو گر به سر منزل مردان خدا خواهی رفت می‌شوی رو به بقا روز قیامت محشور نگران گر تو ازین دار فنا خواهی رفت گردی از محمل لیلی نتوانی دریافت گر تو از راه به آواز درا خواهی رفت در دل است آنچه تو در عالم گل می‌جویی چند در کعبه پی قبله نما خواهی رفت؟ نکند در به رخت باز اگر رخنه دل تو ازین خانه دربسته کجا خواهی رفت؟ تو اگر تکیه کنی بر خرد ناقص خود زود در چاه ضلالت به عصا خواهی رفت به رفیقان موافق چه نهی دل صائب؟ عاقبت از همه چون فرد و جدا خواهی رفت