صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۶۲

عالم امنی اگر هست همین بیهوشی است هست اگر جنت در بسته همین خاموشی است هر که افتاده به زندان خرد می‌داند که پریخانه صاحب نظران بیهوشی است ای صبا درگذر از غنچه لب بسته من که گشاد دل من در گره خاموشی است در سر تیغ زبان بیهده گویان را نیست فتنه‌هایی که نهان زیر سر سر گوشی است پختگی در خور جوش است درین میخانه خامی باده نارس گنه کم جوشی است گل بی‌خاری اگر هست درین خارستان پیش صاحب نظران مهر لب خاموشی است غرض از خوردن می‌صائب اگر بیخبری است خوردن خون دل خود چه کم از می‌نوشی است؟