صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۶۱

هر طرف می‌نگری آینه سیمای خوشی است سربرآور ز گریبان که تماشای خوشی است در گرفته است زمین از نفس گرم بهار بر جنون زن که عجب دامن صحرای خوشی است اگر از باده کشانی مرو از باغ برون که گل و سرو عجب ساغر و مینای خوشی است دست در دامن شب زن اگرت دردی هست که نسیم سحری طرفه مسیحای خوشی است تو ز کوته نظریها شده‌ای محو چمن زیر این زنگ، نهان آینه سیمای خوشی است تو بدآموز به هنگامه ظاهر شده‌ای ورنه در خلوت دل انجمن آرای خوشی است اگر امنیت خاطر ز جهان می‌جویی طالب گوشه دل باش که مأوای خوشی است بی‌کسیهاست اگر هست کسی در عالم هست بیجایی اگر زیر فلک جای خوشی است خط مشکین تو سرمشق جنون عجبی است طاق ابروی تو محراب تماشای خوشی است دانه خال تو نظاره فریب عجبی است رشته زلف تو شیرازه سودای خوشی است می‌کند گوش گران هرزه درایان را لال چشم بستن ز جهان، دیده بینای خوشی است حرص زر، چشم فروشنده یوسف بسته است ز آستین دست برون آر که سودای خوشی است ای که در راه جنون همسفری می‌خواهی مگذر از سلسله زلف که همپای خوشی است گر چه صائب به تمنا نتوان یافت وصال می‌کنم خوش دل خود را که تمنای خوشی است