صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۰

شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا کشتی از باد مخالف گشت بی‌لنگر مرا تا چو طوطی از سخن کردند شیرین کام من نی به ناخن می‌کند شیرینی شکر مرا موج را سرگشته سازد حلقه گرداب بیش می‌کند جمعیت خاطر پریشان‌تر مرا نیست در زندان آب و گل خلاصی از جهات جذبه‌ای کو تا برآرد مهره زین ششدر مرا؟ بر ندارد پیچ و تاب شوق دست از رشته‌ام گر چه لاغر می‌کند نزدیکی گوهر مرا گر به این عنوان شود ناز خریداران زیاد می‌شود آب از کسادی سبز در گوهر مرا از نصیحت شد ثبات پای من در عشق بیش کشتی از باد مخالف شد گران لنگر مرا یاد ایامی که از رنگین خیالی هر نفس سیر می‌فرمود دل در عالم دیگر مرا شمع رعنایی که من دارم وصالش در نظر گرمی پرواز خواهد سوخت بال و پر مرا بی‌کشاکش خوشترست از سایه بال هما بی‌سرانجامی گذارد اره گر بر سر مرا چون علم در حلقه جمعیتم تنها همان برنمی آرد ز وحدت کثرت لشکر مرا چشم بر جنت ندارم کز عقیق آبدار کرد دلسرد آن بهشتی روی از کوثر مرا بار منت بر نمی‌تابد دل آزاده‌ام دل سیه می‌گردد از پرداز روشنگر مرا آفتاب عقل صائب در زوال آورد روی سایه داغ جنون افتاد تا بر سر مرا