صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵

نم به دل نگذاشت خونم خنجر قصاب را جذبه من می‌کشد از صلب آهن آب را ابر چشم من چنین گر گوهر افشانی کند کاسه دریوزه دریا کند گرداب را صبح هر روز از شفق صد کاسه خون بر سر کشد تا در آغوش آورد خورشید عالمتاب را می‌تواند از دویدن سیل را مانع شدن می‌کند هر کس عنانداری دل بی‌تاب را نشأه صرف از می‌ممزوج می‌باشد بیشتر آب در شیر از می‌روشن مکن مهتاب را از گرانجانی شود در هر قدم سنگ نشان گر نیندازد به منزل راه پیما خواب را پیش راه شکوفه خونین نگیرد خامشی بخیه نتواند عنانداری کند خوناب را می‌دهد اشک ندامت عاجزان را شستشو بحر روشن می‌کند آیینه سیلاب را خط بر آن لبهای میگون تنگ می‌گیرد عبث نیست حاجت صاف گرداندن شراب ناب را در حریم وصل از عاشق اثر جستن خطاست نیست ممکن خودنمایی در حرم محراب را می‌کند بر خود فضای خلد را زندان تنگ هر که در مستی رعایت می‌کند آداب را از کجی گردند خلق از صید مطلب کامیاب راستی خالی ز بحر آرد برون قلاب را نیست کار ساده لوحان راز پنهان داشتن صفحه آیینه بال و پر شود سیماب را چشم عبرت باز کن، گردید چون مویت سفید مگذران در خواب غفلت این شب مهتاب را کشتی خود را سبک گردان درین دریا که نیست بهتر از کام نهنگان مصرفی اسباب را تیغ او را در نظر دارند دایم کشتگان تشنگان در خواب می‌بینند صائب آب را