شیخ بهایی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۲

آن دل که تواش دیده بدی، خون شد و رفت و ز دیده خون گرفته، بیرون شد و رفت روزی، به هوای عشق، سیری می‌کرد لیلی صفتی بدید و بیرون شد و رفت