شگن

شگن . [ ش ُ گ ُ ] (اِ) شگون . فال نیک . (ناظم الاطباء). مخفف شگون است که به فال نیک برداشتن و به میمنت دانستن چیزها باشد، مانند: پرواز مرغان و حرکات وسکنات آدمیان، وحوش و امثال ایشان . (از برهان ) (از غیاث ). و این مفرس سُگن باشد مرکب از لفظ «سو» که به هندی نیک است و «گن » به معنی اثر. (از آنندراج ). فال نیک باشد و آن را مروا گویند. (فرهنگ جهانگیری ). ♦ شگن گرفتن ؛ فال نیک و شگون گرفتن . (فرهنگ جهانگیری ) : ماه و زهره خیره بین از حسنشان مشتری از رویشان گیرد شگن . مولوی (از جهانگیری ). رجوع به شگون شود.