شکرفشان

شکرفشان . [ ش َ ک َ / ش َک ْ ک َ ف َ /ف ِ ] (نف مرکب ) شکرافشان . که شکر پاشد : سر زلف در عطف دامن کشان ز چهره گل از خنده شکّرفشان . نظامی . ◄ کنایه از سخت شیرین . عظیم شیرین چون شکر. (یادداشت مؤلف ) : با دو لب شکرفشان با دو رخ قمرنشان نزد سپهر سرکشان بنده نشان آمده است . سوزنی . ما به بوسه بر لب ساقی شده فندق شکن او فغان زآن پسته ٔ شکّرفشان انگیخته . خاقانی . دیت آنرا که سر برد به شکر هم ز لعل شکرفشان بخشد. خاقانی . لب لعلم همان شکّرفشان است سر زلفم همان دامن کشان است . نظامی . لعلی چو لب شکرفشانت درطبله ٔ جوهری ندیدم . سعدی . شیرین تر ازین سخن نباشد الا دهن شکرفشانت . سعدی . شفا ز گفته ٔ شکّرفشان حافظ جوی که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد. حافظ. ◄ کنایه از سخت شیرین زبان . شیرین سخن . (یادداشت مؤلف ) : من ز پیل آورده ام بس بس نظاره کز سفر پیل بالا طوطی شکّرفشان آورده ام . خاقانی . نسر طایر تا لب خندانْش دید طوطی شکّرفشان می خواندش . خاقانی . معلوم شد این حدیث شیرین از منطق آن شکرفشان است . سعدی . با بلبلان سوخته بال ضمیر من پیغام آن دو طوطی شکّرفشان بگوی . سعدی .