شهریار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۱۵۱ - وا جوانی

بار دیگر گر فرود آرد سری با ما جوانی داستانها دارم از بیداد پیری با جوانی وا عزیزا گوئی آخر گر عزیزت مرده باشد من چرا از دل نگویم وا جوانی وا جوانی خود جوانی هم به این زودی به ترک کس نگوید من ز خود آزردم از فرط جوانی‌ها جوانی تا به روی چشم سنگین عینک پیری نهادم مینماید محو و روشن چون یکی رؤیا جوانی الفت پیری و نسیان جوانی بین که دیگر خود نمیدانم که پیری دوست دارم یا جوانی در بهاران چون ز دست نوجوانان جام گیرم چون خمار باده‌ام در سر کند غوغا جوانی سال‌ها با بار پیری خم شدم در جستجویش تا به چاه گور هم رفتم نشد پیدا جوانی ناز و نوش زندگانی حسرت مردن نیرزد من گرفتم عمر چندین روزه سر تا پا جوانی گر جوانی میکنم پیرانه سر بر من نگیری شهریارا در بهاران می‌کند دنیا جوانی