شهریار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۱۲۸ - وای وای من

هر دم چو توپ می‌زندم پشت پای وای کس پیش پای طفل نیفتد که وای وای دیر آشناتر از توندیم ولی چه سود بیگانه گشتی‌ای مه دیرآشنای وای در دامنت گریستن سازم آرزوست تا سرکنم نوای دل بی‌نوای وای سوز دلم حکایت ساز تو می‌کند لب بر لبم بنه که برآرم چو نای وای آخر سزای خدمت دیرین من حبیب این شد که بشنوم سخن ناسزای وای جز نیک و بد به جای نماند چه می‌کنی نه عشق من نه حسن تو ماند به جای وای ای کاش وای وای منش مهربان کند گر مهربان نشد چکنم‌ای خدای وای من شهریار کشورعشقم گدای تو ای پادشاه حسن مرنجان گدای وای