شهررانده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شهررانده . [ ش َ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) از شهر رانده . تبعیدشده . کسی که او را نفی بلد کرده باشند : این دل شهررانده در گل تیره مانده ناله کنان که ای خدا کو حشم و تبار من . (دیوان شمس ).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شهررانده . [ ش َ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) از شهر رانده . تبعیدشده . کسی که او را نفی بلد کرده باشند : این دل شهررانده در گل تیره مانده ناله کنان که ای خدا کو حشم و تبار من . (دیوان شمس ).