شقیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شقیة. [ ش َ قی ی َ ] (ع ص ) شقیه . مؤنث شقی . زن بدبخت . ج، شَقیّات . (یادداشت مؤلف ). ◄ (اِمص ) در تداول فارسی، صلابت و سختی . (از ناظم الاطباء).
شقیة.[ ش ِ قی ی َ ] (ع اِ) نوعی از جماع . (منتهی الارب ).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شقیة. [ ش َ قی ی َ ] (ع ص ) شقیه . مؤنث شقی . زن بدبخت . ج، شَقیّات . (یادداشت مؤلف ). ◄ (اِمص ) در تداول فارسی، صلابت و سختی . (از ناظم الاطباء).
شقیة.[ ش ِ قی ی َ ] (ع اِ) نوعی از جماع . (منتهی الارب ).