شبینه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(شَ نِ) (ص نسب.)<BR>۱- منسوب به شب.<BR>۲- خوراکی که از شب مانده باشد.<br>
فرهنگ فارسی معین
(شَ نِ) (ص نسب.) ۱- منسوب به شب. ۲- خوراکی که از شب مانده باشد.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شبینه . [ ش َ ن َ / ن ِ ] (ص نسبی ) شبانه است که هرچیز شب مانده باشد از آب و نان و طعام و میوه و امثال آن . (برهان ). رجوع به شبانه و شب مانده شود. ◄ (اِ مرکب ) شب پره که مرغ عیسی باشد. (برهان ). ◄ صمغ درخت صنوبر. (برهان ).