شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۵۷

ذکر حق‌ای یار من بسیار کن تا توانی کار خوش در کار کن پاک باش و بی‌وضو یک دم مباش جز که با پاکان دمی همدم مباش دور باش از مجلس نقش خیال صحبتی می‌دار با اهل کمال یک سر موئی خلاف دین مکن ور کند شخصی تواش تحسین مکن رهروان راه حق را دوست دار رهروی می‌جو و راهی می‌سپار گر بیابی جامی از زر یا سفال نوش کن از هر دو جام آب زلال گرم باش و آتشی خوش برفروز بود و نابودت ز سر تا پا بسوز معنی توحید جامع را بجو از همه مصنوع صانع را بجو هرچه بینی مظهر اسما نگر هر که یابی دوستدار ما نگر سیدی گر پیشت آید یا غلام می‌رسان از ما سلامی والسلام