شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۰۵

بیاای جان وای جانان سید بیاای شاه وای سلطان سید بیا و جام می‌پر کن به ماده که تا نوشیم با یاران سید خراباتست و ما مست و خرابیم حریف جمله رندان سید سر ما بعد از این و خاک پایت به خاک پای سرمستان سید ز کفر زلف او بستیم زنار از آن محکم بود ایمان سید کتاب ذوق اگر خوانی سراسر بود آن آیتی در شأن سید همه کس نعمت الله دوست دارد بود آن نعمت الله آن سید