شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۰۳

خوش در میخانه را بگشاده‌اند باده نوشان را صلائی داده‌اند در خرابات مغان رندان ما بر در میخانه مست افتاده‌اند جام می‌بر دست و مستانه مدام سر به پای خم می‌بنهاده‌اند خرقه خود را به می‌شستند پاک فارغ از تسبیح و از سجاده‌اند بندگان سیدند از جان و دل از همه ملک و ملک آزاده‌اند