شانه نهادن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شانه نهادن . [ ن َ / ن ِ، ن ِ / ن َ دَ ] (مص مرکب ) رجوع به شانه در آب نهادن شود : صبا چون بزلفش نهد شانه ای در آید بزنجیر دیوانه ای . طغرا مشهدی (از ارمغان آصفی ). ز زلف موج تا بیرون برد تاب دم ماهی نهاده شانه در آب . سلیم تهرانی (از ارمغان آصفی ).