شادو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شادو. [ دُ ] (اِخ ) زونو ریدولفو. پسر ارشد یوهان گوتفرید شادو، مجسمه ساز آلمانی . بسال ١٧٨٦ م . در رم تولد و به سال ١٨٢٢م . وفات یافت . در پرتو عده ای از آثار خود که دارای جذبه ٔ شاعرانه اند معروف شد. از جمله ٔ این آثار: «سقراط در نزد تئودوتا» و نقش برجسته ٔ «یک سانحه ٔ طغیان »، مجسمه های گروهی «الکتر و اورست »، «ژولیوس مانسوئتوس در حال مرگ در آغوش پسرش »، اثر دلپذیر و نفیس «دختری که بند صندل خود را می بندد» را میتوان نام برد.
شادو. [ دُ ] (اِخ ) یوهان گوتفرید. مجسمه ساز آلمانی که به سال ١٧٦٤م . در برلن تولد یافت و بسال ١٨٥٠ م . در همان شهر درگذشت . به سال ١٧٨٨ مجسمه ساز دربار و استاد فرهنگستان هنرهای زیبا شد و در سال ١٨١٦ به ریاست آن فرهنگستان نائل گردید. آثار زیادی بسبک ساده، طبیعی و منسجم بوجود آورد که از جمله ٔ آنها: مجسمه ٔ فردریک دوم دراشتتین، مجسمه ٔ بلوخر در روستوک، مجسمه ٔ لوتر در ویتمبرگ و مجموعه ٔ عظیم الجثه ٔ مجسمه های لوئیزدوپروس ودوشس دوکمبرلاند در لندن را میتوان نام برد. تألیف باارزشی نیز در رشته ٔ مجسمه سازی و اصول هنری دارد.