شادمانه

شادمانه .[ ن َ / ن ِ ] (ص مرکب، ق مرکب ) شاد. خوشحال . (فرهنگ نظام ). راضی . خشنود. شادان . بهج . مسرور : در این گیتی سراسر گر بگردی خردمندی نیابی شادمانه . شهید بلخی . تا بخانه برد زن را با دلام شادمانه زن نشست و شادکام . رودکی . تو شادمانه و بدخواه تو ز انده و رنج دریده پوست بتن بر چو مغز پسته سفال . منجیک . دلش شادمانه چو خرم بهار تن آزاد از گردش روزگار. فردوسی . (عطارد دلالت کند بر) سلیم دلی ... شادمانه همت او بیشتر بزمان . (التفهیم چ جلال همائی ). تو شادمانه و انکه بتو شادمانه نیست چون مرغ برکشیده بتفسیده بابزن . فرخی . شادمانه من و یاران من از خدمت میر هر یکی ساخته از خدمت او مال و خدم . فرخی . گر من امروز شادمانه نیم شسته بادی بدست من قرآن . فرخی . کامران باش و شادمانه بزی دشمنانت اسیر گرم و حزن . فرخی . بر آنچه داری در دست شادمانه مباش وز آنچه از کف تو رفت از آن دریغ مخور. ناصرخسرو. چو نیک و بدش نیست باقی چه باشی به نیک و بدش غمگن و شادمانه . ناصرخسرو. از آنگهی که قدم در جهان نهادستم در این جهان قدم شادمانه ننهادم . ادیب صابر. درون بردندش از در شادمانه بخلوتگاه آن شمع زمانه . نظامی . چون شوق تو هست خانه خیزم خوش خسبم و شادمانه خیزم . نظامی . که بستان دلارام خود را بناز ببر شادمانه سوی خانه باز. نظامی . درآمددوش و گفت ای غره ٔ خود دلت غمگین و نفست شادمانه . عطار. حبر، حبور؛ شادمانه کردن . (ترجمان القرآن ). اشمات ؛ شادمانه کردن دشمن . (ترجمان القرآن ).

شادمانه . [ ن َ / ن ِ ](اِخ ) قریه ای در نیم فرسنگی هرات . (انساب سمعانی ).