شادان دل

شادان دل . [ دِ ] (ص مرکب ) شاددل . آسوده خاطر : بپرسیدش از دو گرامی نخست که هستند شادان دل و تندرست . فردوسی . تو شادان دل ومرگ چنگال تیز نشسته چو شیر ژیان پرستیز. فردوسی . چو سیصد پرستار با ماهروی برفتند شادان دل و راهجوی . فردوسی . من همی رفتم باری همه ره شادان دل دل ندانست که شادان شدنم نگذارند. خاقانی .