سیف فرغانی | دیوان اشعار | قصاید و قطعات | شماره ۱۳۰

ای صبا بادم من کن نفسی همراهی بسوی شاه بر از من سخنی گر خواهی قدوه و عمده شاهان جهان غازان را از پریشانی این ملک بده آگاهی گو درین مصر که فرعون درو صد بیشست نان عزیزست که شد یوسف گندم چاهی گو بدان‌ای بوجود تو گرفته زینت کرسی مملکت و مسند شاهنشاهی شیر چون گربه درین ملک کند موش شکار بهر نان گربه کند نزد سگان روباهی سرورانی که بهر گرسنه نان می‌دادند استخوان جوی شده همچو سگ درگاهی امن ازین خاک چنان رفته که گر یابد باز خوف آنست که از آب بترسد ماهی فتنه از هر طرفی پیش نهد پای دراز گر بگیرد پس ازین دست ستم کوتاهی خانها لانه روباه شد از ویرانی شهرها خانه شطرنج (شد) از بی‌شاهی حاکمان در دم از او قبجروتمغا خواهند عنکبوت ار بنهد گارگه جولاهی خرمن سوخته شد ملک و بر ایشان بجوی اسب شطرنج کجا غم خورد از بی‌کاهی ترکمان خسری هر نفس از هر طرفی بر ولایت بزند چون اجل ناگاهی نیست در روم از اسلام به جز نام و شدست قطب دین مضطرب ورکن شریعت واهی بیم آنست که ابدال خضر را گویند گر سوی روم روی مردن خود می‌خواهی مملکت جمله پر از منکر و معروفی نه که بخیر امر کند یا بود از شرناهی خلق بیم است که چون ذره پراگنده شوند گر بایشان نرسد سایه ظل اللهی گر نیایی برود این رمقی نیز که هست ور بیایی کندت بخت و ظفر همراهی آفتابا بشرف خانه خویش آی و بپاش نور بر خلق کز استاره نیاید ماهی بعد فضل احدی مانع و دافع نبود اینچنین داهیه را غیر تو شاهی داهی