سیف فرغانی | دیوان اشعار | قصاید و قطعات | شماره ۱۳

اگر دولت همی خواهی مکن تقصیر در طاعت کسی بخت جوان دارد که گردد پیر در طاعت بطاعت در مکن تقصیر اگر خود خاص درگاهی ببین کابلیس ملعون شد بیک تقصیر در طاعت چو مردان نفس سرکش را بزنجیر ریاضت ده که کس مر شیر را ناورد بی‌زنجیر در طاعت هلاک جان نمی‌جویی ممان‌ای خواجه در عصیان بقای جاودان خواهی بمیرای میر در طاعت سگ نفس شما پوشد لباس خوی انسانی چو با اصحاب کهف آیید چون قطمیر در طاعت پرت بخشند چون عنقا و در دام کسی نایی چو وصفت راستی باشد بسان تیر در طاعت ایا در معصیت چون من بسی تعجیلها کرده برو گر زاهل ایمانی مکن تأخیر در طاعت اگر در معصیت دیوت مسخر کرد نتواند سلیمان وار دیوان را کنی تسخیر در طاعت ایا از بهر یک لقمه چو من دنیا طلب کرده بسی تلبیس در دین و بسی تزویر در طاعت چو پشت دست خویش آسان ببینی روی جان خود اگر آیینه دلرا کنی تنویر در طاعت هوا را خاک بر سر کن بدست همت وآنگه چو آب اندر دهان آتش بکف می‌گیرد در طاعت برو اندر صف مردان چو غازی تیغ زن با خود درآور نفس کافر را بیک تکبیر در طاعت چو زر گر در حساب آری زمانی نفس ظالم را عقود لؤلوی رحمت کنی توفیر در طاعت نمی‌خواهی که در نعمت فتد تقصیر و تغییری مکن تقصیر در خدمت مکن تغییر در طاعت ازین سان موعظت می‌گوی با خود سیف فرغانی درآور نفس سرکش را بدین تدبیر در طاعت