سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۵۷۸

عشق تو دردست و درمانش تویی هست عاشق صورت و جانش تویی آنچه در درمان نیابد دردمند هست در دردی که درمانش تویی سالک راه تو زاول واصلست کین ره از سر تا بپایانش تویی عاشقت کی گنجد اندر پیرهن چون ز دامن تا گریبانش تویی ما و تو این هر دو یک معنی بود کآشکارش ما و پنهانش تویی عاشق روی ترا در دین عشق غیر تو کفرست و ایمانش تویی دل بتو زنده است همچو تن بجان این خضر را آب حیوانش تویی خوشه خوشه کشت هستی جوبجو زرع بی‌آبست و بارانش تویی این غزل شطح است و قوالش منم وین سخن حق است (و) برهانش تویی منطق الطیر سخنهای مرا کس نمی‌داند سلیمانش تویی سیف فرغانی از آن بر نقد شعر سکه زین سان زد که سلطانش تویی