سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۳۷۹

چو برقع ز رخ برگشایی بمیرم وگر رو بمن کم بنمایی بمیرم ز شادی قرب و ز اندوه دوری گه از وصل و گاه از جدایی بمیرم چرا غم که بی‌روغنم مرگ باشد و گر روغنم در فزایی بمیرم تو دام منی من ترا طرفه مرغم که گر از تو یابم رهایی بمیرم برافروخت روی تو از حسن شمعی نمی‌خواست کاز بی‌ضیایی بمیرم زدم بر سر شمع خود را و گفتم چو پروانه در روشنایی بمیرم ترا برگ من نی و آگه نه‌ای زآن که من بی‌گل از بی‌نوایی بمیرم طبیبی چو تو بر سر من نشسته نشاید که از بی‌دوایی بمیرم چو گربه درین خانه گر ره نیابم چو سگ بر درش از گدایی بمیرم در آن بارگه گر بخدمت نشایم برین در بمدحت سرایی بمیرم چو مجنون اگر وصف لیلی نیابم سزد گر بلیلی ستایی بمیرم مرا گر ز وصل آن میسر نگردد که در مسند پادشایی بمیرم نه بیگانه‌ام همچو سیف این مرا بس که با دولت آشنایی بمیرم