سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۲۷۷

تا بکی این جور کشیدن ز یار خون ز دل خسته چکیدن ز یار جور کش و صبر کن‌ای دل که هست شرط وفا جور کشیدن ز یار ضربت چون تیغ کشیدن ز دوست شربت چون زهر چشیدن ز یار گر بجفایی برماند ترا شرط وفا نیست رمیدن ز یار یار اگر از ما ببرد حاکمست ما نتوانیم بریدن ز یار سنت عشقست برین در دعا گفتن و دشنام شنیدن ز یار حکم ادب هست درین ره قفا از دگران خوردن و دیدن ز یار جان بده و مال که سودی نکرد جان بدرم باز خریدن ز یار سیف بجهدی نرسی نزد او زآنک نیارست رسیدن ز یار