سگالش

سگالش . [س ِ ل ِ ] (اِمص ) فکر و اندیشه . (غیاث ). اندیشمندی . (شرفنامه ). فکر و اندیشه نمودن . (برهان ) : ای مج کنون تو شعر نو از برکن و بخوان از من دل و سگالش و از تو تن و زبان . رودکی . سگالش بباید به هر کار جست سخن بی سگالش نیاید درست . ابوشکور بلخی . بشب رویی سگالشهای اعدا کلام اللیل یمحوه النهار است . ادیب صابر. زآن بزرگی که در سگالش اوست چار گوهر چهار بالش اوست . نظامی . ◄ دشمنی و خصومت کردن .(برهان ) : کس بند خدایی بسگالش نگشاید با بند خدایی مچخ و بیهده مسگال . ناصرخسرو. سگالش خصمان در پرده کارگر تو آید. (مرزبان نامه ). تا پدید آید سگالشهای او بعد از آن برماست مالشهای او. مولوی . ◄ سخن بدگفتن . (برهان ). ◄ مشورة. (غیاث ).