سکنه

(~.) [ ع. سکنة ] (اِ.)<BR>۱- حالتی که شخص در آن هست ؛ وضع.<BR>۲- محل اتصال سر و گردن ؛ ج. سکنات.<br>

(~.) [ ع. سکنه ] (اِ.) ۱- حالتی که شخص در آن هست ؛ وضع. ۲- محل اتصال سر و گردن ؛ ج. سکنات.

(سَ کَ نِ یا نَ) [ ع. سکنه ] (اِ.) ۱- ساکنین. ۲- سکون، استقامت ؛ ج. سکنات.

سکنه . [ س ِ ک َ ن َ / ن ِ ] (اِ) مخفف اسکنه که برمه ٔ نجاران است و به عربی بیرم گویند. (آنندراج ) (رشیدی ). مخفف اسکنه است و آن افزاری باشد درودگران را که بدان چوب سوراخ کنند و بشکنندو آن را به عربی بیرم خوانند. (برهان ) : که شکستی چو چوب را سکنه سر و روی حروفم از شکنه . سنایی .

سکنه . [ س َ ک ِ ن َ ] (ع اِ) جای باش . ج، سکنات . (منتهی الارب ) (آنندراج ). عالم دیگر : گر مختصر است عالم کون رای تو بدو نمی گراید بخرام که سکنه ٔ دگر هست تا آن دگرت چگونه آید. انوری . در منزل دل غم تو می آید و بس در سکنه ٔ جان غم تومی پاید و بس . انوری .

سکنه . [ س َ ک ِ ن َ ] (ع اِ) قرارگاه سر از گردن . (آنندراج ) (منتهی الارب ).

باشندگان