سپیده دمان

(~. دَ) (ق مر.) سحرگاه.<br>

(~. دَ) (ق مر.) سحرگاه.

سپیده دمان . [ س َ / س ِ دَ / دِ دَ ] (اِ مرکب، ق مرکب ) به وقت سپیده دم . به وقت سپیده ٔ صبح : دژآگهی که به بیشه درون سپیده دمان ز بیم شنّه ٔ او شیر بفکند چنگال . منجیک (از لغت فرس ص ٤٧٢). بمژده ز رستم هم اندر زمان هیونی بیامد سپیده دمان . فردوسی . چنین تا سپیده دمان بر دمید شب تیره گون دامن اندرکشید. فردوسی . کنون سپیده دمان فاخته ز شاخ چنار چو عاشقان غمین برکشد خروش و فغان . فرخی . چنین هر شب از دور پیدا شود سپیده دمان باز دریا شود. اسدی . سپیده دمان کز سپهر کبود رسانیده خورشید شه را درود. نظامی .