سپیده دم

سپیده دم . [ س َ / س ِ دَ / دِ دَ ] (اِ مرکب ) سحرگاه و دم صبح صادق . (برهان ). گاه طلوع صبح صادق و دمیدن سپیده . (آنندراج ). صبح صادق . (غیاث ). سحر. (شرفنامه ). فلق . مُغْرَب . (منتهی الارب ) : دلخسته و مجروحم و پی خسته و گمراه گریان بسپیده دم و نالان بسحرگاه . خسروانی . چنین گفت بهمن که این رستم است و یا آفتاب سپیده دم است . فردوسی . زین سپس وقت سپیده دم هر روز بمن بوی مشک آرد از آن سنبل و نورسته نسیم . فرخی . قمر بسان چشم دردگین شود سپیده دم شود چو توتیای او. منوچهری . چون سپیده دم بحکمت درکشید از نیام نیلگون زرین حسام . ناصرخسرو. بهر سپیده دمی و بهر شبانگاهی ز نزد من بزمین بر پراکنند قضا. مسعودسعد. قاف تا قاف جهان بینی شب وحشت چنانک تا دم صورش سپیده دم نخواهی یافتن . خاقانی . سپیده دم ز دست زنگی شب رهایی یافت چون بیمار از تب . نظامی . سپیده دم چو دم برزد سپیدی سیاهی خواند حرف ناامیدی . نظامی . خوشا سپیده دمی باشد آنکه بینم باز رسیده بر سر اﷲاکبر شیراز. سعدی . ز آستان تو آموخت در طریقت مهر سپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه . حافظ. سپیده دم که وقت کار عام است نبید مشکبو رسم کرام است . ؟

سپیده دم . [ س َ / س ِ دَ / دِ دُ ] (اِ مرکب ) سرخ مرد [ کذا ] را گویند و آن گیاهی است شبیه به بستان افروز و ساقش سفید می باشد. (برهان ). جنسی از سبزه های مأکول که آن را سرخ مرد (کذا) گویند. (شرفنامه ).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی