سهراب سپهری | مرگ رنگ | دره خاموش

سکوت، بند گسسته است. کنار دره، درخت شکوه پیکر بیدی. در آسمان شفق رنگ عبور ابر سپیدی. نسیم در رگ هر برگ می‌دود خاموش. نشسته در پس هر صخره وحشتی به کمین. کشیده از پس یک سنگ سوسماری سر. ز خوف دره خاموش نهفته جنبش پیکر. به راه می‌نگرد سرد، خشک، تلخ، غمین. چو مار روی تن کوه می‌خزد راهی، به راه، رهگذری. خیال دره و تنهایی دوانده در رگ او ترس. کشیده چشم به هر گوشه نقش چشمه وهم: ز هر شکاف تن کوه خزیده بیرون ماری. به خشم از پس هر سنگ کشیده خنجر خاری. غروب پر زده از کوه. به چشم گم شده تصویر راه و راهگذر. غمی بزرگ، پر از وهم به صخره سار نشسته است. درون دره تاریک سکوت بند گسسته است.