سماکاره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سماکاره . [ س َ رَ / رِ ] (ص مرکب، اِ مرکب ) سبوکش میخانه . (آنندراج ) (برهان ). ◄ مطلق خدمتکار. (برهان ) (آنندراج ) : از پی کسب و شرف پیش بناگوش و لبش ماه دیدم رهی و زهره سماکاره ٔ دوست . سنایی (دیوان چ مصفا ص ٣٩٨). آنکه او شاه بخردان باشد کی سماکاره ٔ روان باشد. سنایی . رجوع به سماکار شود.