سرفرازی

سرفرازی . [ س َ ف َ ] (حامص مرکب ) فخر. افتخار. مفاخرت . مباهات : پس ازچه رسد سرفرازی مرا چو کوشش ترا گوی بازی مرا. اسدی . فخر ملکان شیرزاد شاهی کو را رسد از فخر سرفرازی . مسعودسعد. و آنکه او پارسی است روزی دان سرفرازی و نیک روزی دان . سنایی . نسازد عاشقی با سرفرازی که بازی برنتابد عشق بازی . نظامی . من آرم در پلنگان سرفرازی غزالان از من آموزند بازی . نظامی . توخود دانی که وقت سرفرازی زناشویی به است از عشقبازی . نظامی . زمانه افسر رندی نداد جز به کسی که سرفرازی عالم در این کله دانست . حافظ. ◄ بلندمرتبه بودن . رفعت : سپهر برین را همه سرفرازی شد از همت قدر دهقان نمازی . سوزنی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی