سرتاپا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سرتاپا. [ س َ ] (اِ مرکب، ق مرکب ) از سر تا پا. (آنندراج ). از کله ٔ سر تا نوک پا : تا نیاساید ز دوران آسمان چنبری قد اعدای تو سرتاپای چون چنبر سزد. سوزنی . ز سرتاپای این دیرینه گلشن کنم گر گوش داری بر تو روشن . نظامی . نگویم قامتت زیباست یا چشم همه لطفی و سرتاپا جمالی . سعدی .