سرافیل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سرافیل . [ س َ ] (اِخ ) نام فرشته ای است که مقرب خداست و حامل صور. (آنندراج ) (غیاث ). مخفف اسرافیل : سرافیل را دید صوری بدست برافراخته سر ز جای نشست . فردوسی . سرافیل هم رازش و هم نشست براق اسب و جبریل فرمانبر است . اسدی . آنجا که دم گشاد سرافیل دعوتش جان بازیافت پیر سراندیب در زمان . خاقانی . سرافیل آمد و بر پر نشاندش به هودج خانه ٔ رفرف رساندش . نظامی . حدیث سرافیل و آوای صور نگفتم که ده میشد از راه دور. نظامی . رجوع به اسرافیل شود.