سحری

سحری . [ س َ ح َ ] (ع اِ) پیشک از صبح . (آنندراج ) (منتهی الارب ). قُبَیل الصبح . (اقرب الموارد). سحر. ◄ (ص نسبی ) منسوب به سحر : مانند یکی جام یخین است شباهنگ بزدوده بقطره ٔسحری چرخ کیانیش . ناصرخسرو. بدعای سحری خواستمت کارم افتاده به آه سحری . خاقانی . چو بلبل سحری برگرفت نوبت بام ز توبه خانه ٔ تنهایی آمدم بر بام . سعدی . صبر بلبل شنیده ای هرگز چون بخندد شکوفه ٔ سحری . سعدی . ♦ خواب سحری : بفلک میرود آه سحر از سینه ٔ من تو همی برنکنی دیده ز خواب سحری . سعدی . ♦ ستاره ٔ سحری : در میانْشان کنیزکی چو پری برده نور از ستاره ٔ سحری . نظامی . ◄ (اِ مرکب ) در تداول فارسی آنچه از طعام بسحر خورند روزه داشتن فردا را. (مؤلف ).

مربوط به سحر بامدادی، سحرگاهان، سحرگه سحوری

صبحانه، صبحگاهی، بامدادی نودمیده، تازه برآمده، طلوع‌کرده

ناشتایی، ناشتا، چاشت بامدادی، چاشت