سجده گه

سجده گه . [ س َ / س ِ دَ / دِ گ َه ْ ] (اِ مرکب ) سجده گاه : شهی که بارگه اوست سجده گاه ملوک همی برند بر آن سجده گه ملوک نماز. سوزنی . مرا سجده گه بیت بنت العنب بس که از بیت ام القری میگریزم . خاقانی . پاک بینان را ز روی خوب دیدن منع نیست سجده کایزد را بود گو سجده گه بتخانه باش . سعدی (خواتیم ). رجوع به سجده گاه شود.