سبوح خوان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سبوح خوان . [ س ُ / س َب ْ بو خوا / خا ] (نف مرکب ) آنکه سبوح و قدوس ... برخواند. فرشته : جرعه ٔ جان از زکات هر صبوح بر سر سبوح خوان افشاندمی . خاقانی . حریف صبوحم نه سبوح خوانم که از سُبحه ٔ پارسا میگریزم . خاقانی . پیش کآن قرا شود سبوح خوان در صبوح عیش جان درخواستند. خاقانی .