ساهره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ساهره . [ هَِ رَ ](اِخ ) جایگاهی است در بیت المقدس . (معجم البلدان ).
ساهره . [ هَِ رَ ] (اِخ ) زمین قیامت است بنقل بعضی مفسران در تفسیر آیه ٔ «فاذا هم بالساهِرة». (قرآن ١٤/٧٩) : برگیر آب علم و بدان روی جان بشو تا روی پر ز گرد نیاری بساهره . ناصرخسرو.
ساهره . [ هَِ رَ ] (اِخ ) کوهی است بقدس . (آنندراج ) (منتهی الارب ).