زمم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زمم . [ زَ م َ ] (ع ص، اِ) مقابل . یقال : وجهی زمم بیته ؛ ای تجاهه ؛ روی من مواجه خانه ٔ اوست . ◄ قریب : داری من داره زمم، او داری زمم داره ؛ خانه ٔ من نزدیک خانه ٔ اوست . (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد)(از آنندراج ). ◄ امر هم زمم ؛ ای قصد متوسط معتدل او بین ظاهر. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). امر القوم زمم ؛ ای متقارب کمایقال امرهم امم . (اقرب الموارد). ◄ استوار. (غیاث ) (آنندراج ).
زمم . [ زُم ْ م َ ] (ع اِ) ج ِ زام . (ناظم الاطباء). رجوع به زام شود.
زمم . [ زَم ْ م َ ] (اِخ ) چاهی است نزد کعبه ... (منتهی الارب ). چاه زمزم . (ناظم الاطباء). رجوع به زمزم شود.