زجاجلی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زجاجلی . [ زَ ج ِ لی ی ] (اِخ ) عبداﷲبن عبدالرحمان بن عبداﷲ، مکنی به ابوبکر، از محله ٔ زجاجله ٔ قرطبه، وزیر الحکم المستنصر. مردی اهل فضل و ادب، حکیم و نکوکار و از عباد بود و مردم همگی در ستایش او همسخن بودند. وی در ٣٧٥ هَ . ق . درگذشت و در مقبره ٔ معروف به زجاجله دفن شد. (از معجم البلدان ). رجوع به زجاجله شود.