زایغون

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

زایغون . [ ی ِ ] (ع ص، اِ) زائغون . ج ِ زایغ (در حالت رفع). (تاج العروس ). ◄ مردمان آواره از راه و سرگشته . (ناظم الاطباء).